CHAUDFONTAINE - voormalig stationsgebouw

Het station van Chaudfontaine werd in 1843 geopend en behoort tot de eerste generatie Belgische stations. Het werd gebouwd in een tijdperk waarin de lijn 37, die Luik met de Duitse grens (Hergenrath) verbond, de Vesdervallei openstelde voor reizigers, bezoekers en kuurgasten die kwamen genieten van de beroemde kuuroorden van Chaudfontaine.

Het stationsgebouw, ontworpen door architect Auguste Payen, weerspiegelt de architecturale elegantie van de negentiende eeuw. Het bestond uit twee verdiepingen: op het gelijkvloers bevonden zich de wachtzaal, de loketten, de kantoren en de ruimtes voor de spoorwegexploitatie, terwijl de bovenverdieping dienst deed als woning voor de stationschef. Met zijn glazen overkapping waaronder reizigers de perrons konden betreden, en zijn monumentale trap, vormde het een ware toegangspoort tot de gemeente.

In de eerste helft van de twintigste eeuw beleefde het station een bijzonder bloeiende periode dankzij het drukke personen- en goederenverkeer. Dat speelde een belangrijke rol in de toeristische en economische ontwikkeling van Chaudfontaine, dat toen bekendstond als vakantiebestemming en kuuroord. Net als veel andere historische spoorweginfrastructuren verloor het station in de daaropvolgende decennia geleidelijk aan belang. Het goederenvervoer werd in 1970 stopgezet en de spoorwegactiviteiten op het gelijkvloers kwamen in 1971 ten einde. Het station bleef echter tot 3 juni 1984 dienst doen als halte, waarna de treinen er definitief niet meer stopten.

De architecturale en erfgoedwaarde van het gebouw werd erkend toen het in 1985 werd opgenomen in de erfgoedlijst. In 1992 werd het gebouw verkocht aan de gemeente Chaudfontaine (via een erfpachtcontract voor 49 jaar), die in 1994 een grondige renovatie uitvoerde. Dankzij deze werken, gefinancierd met middelen uit het EFRO-fonds, konden de gevels worden gerestaureerd, de binnenruimtes behouden konden worden en de installaties gemoderniseerd worden, zonder afbreuk te doen aan de historische identiteit van de site. Deze restauratie heeft het oude station weer tot leven gebracht. Op het gelijkvloers bevindt zich vandaag brasserie L’Esplanade en op de bovenverdieping, die wordt beheerd door Foyer culturel, worden tentoonstellingen en diverse culturele activiteiten georganiseerd.

Na meer dan dertig jaar zonder spoorwegverkeer betekende de terugkeer van de trein een nieuwe belangrijke mijlpaal. In september 2018 werden de perrons van Chaudfontaine heropend voor reizigers. Daarbij werden ook een nieuwe toegang en een helling voor personen met beperkte mobiliteit aangelegd.

Het station van Chaudfontaine is ook een bron van artistieke inspiratie geworden. In 1974 werd de trapoverkapping door Paul Delvaux vereeuwigd in zijn werk Le Voyage légendaire. Deze ontmoeting tussen erfgoed en hedendaagse kunst kreeg in de zomer van 2025 een vervolg, in het kader van het Festival des Cinq Saisons. Kunstenaar Mathieu Mary, lid van het collectief 7e Gauche, toverde de achtergevel van het station en de muren van de perrons om tot een waar kunstwerk. Geïnspireerd door een Belle Époque-affiche voor Chaudfontaine, destijds uitgegeven in samenwerking met de Belgische Staatsspoorwegen, brengt de muurschildering een eerbetoon aan de heilzame werking van de thermen.

Baden, natuur, wandelingen, elegantie en levenskunst komen samen in een grafische en dromerige compositie die een dialoog aangaat met de historische architectuur van het station en zijn geklasseerde glazen overkapping.

Tegenwoordig is het station van Chaudfontaine veel meer dan alleen maar een treinstation. Het is levend erfgoed, een ontmoetingsplaats en een brug tussen generaties. Het staat symbool voor een gemeente die haar geschiedenis koestert en tegelijkertijd nieuwe perspectieven opent, waar treinen, kunst, gastronomie en cultuur op natuurlijke wijze samenkomen.